محمد عبدالهی

گروه کامپیوتر جهاد دانشگاهی مشهد

شمار سیاره های آزاد در کهکشان هزاران برابر شمار ستارگانست


به گفته پژوهشگران، شاید شمار فراوانی سیاره قابل زندگی در فضای میان ستارگان کهکشان راه شیری وجود داشته باشد.
شاید چند صد هزار میلیارد سیاره آزاد و سرگردان قابل زندگی و هم اندازه زمین در فضای میان ستارگان کهکشان راه شیری وجود داشته باشد. این چیزیست که یک گروه بین المللی از دانشمندان به رهبری پرفسور چاندرا ویکراماسینگ، مدیر مرکز اختر زیست شناسی باکینگهام در دانشگاه باکینگهام بریتانیا به بحث و گفتگو گذاشته است. یافته های آنان در نسخه ی آنلاین Springer journal Astrophysics and Space Science منتشر شده است.
به ادعای این دانشمندان، ریشه این سیاره های قابل زندگی به روزگار آغازین کیهان، حدود چند میلیون سال پس از مهبانگ بر می گردد و نیز این سیاره ها بخش بزرگی از آنچه به نام “جرم گمشده”ی کهکشان ها خوانده می شود را تشکیل می‌دهند.
به برآورد آنان به طور میانگین، هر ۲۵ میلیون سال یک بار یک چنین جرم سیاره‌ای می بایست از فضای درونی منظومه خورشیدی بگذرد، و در طول هر گذر، گرد و غبار منطقه البروجی که بخشی از سلول های زنده ی منظومه خورشیدی را نیز در بر دارد بر روی سطح آن سیاره کاشته می شود. از آن پس، چنین سیاره شناوری توانایی این را می یافت که فرآورده های تکامل زیستی منطقه منظومه خورشیدی را در گستره کهکشان بپراکند.

 

از سال ۱۹۹۵، زمانی که نخستین سیاره های فراخورشیدی یا فراسیاره ها گزارش شدند، جستجو برای یافتن سیارات به درجه ای تب گونه رسیده است. نزدیک به ۷۵۰ مورد سیاره به دور ستارگانی پیدا شده و تنها اندکی، آن هم شاید، نامزدهای بالقوه برای زندگی پنداشته شده اند.
در آغاز و در بررسی های نخستین روی همگرایی گرانشی اختروش های دوردست توسط اجرامی به اندازه ی سیاره که بر سر راه نور آن ها قرار داشتند، احتمال وجود شمار بیشتری سیاره مطرح شده بود. به تازگی چندین گروه از پژوهشگران ادعا کرده اند که چند میلیارد از چنین اجرامی می تواند در کهکشان وجود داشته باشد. ویکراماسینگ و گروهش این شمار کلی سیاره ها را تا حد چند صد هزار میلیارد بالا برده اند (چند هزار سیاره به ازای هر ستاره منظومه خورشیدی) که هر یک می تواند میراث زندگی بسیار کهن کیهانی را در خود پناه داده باشد.